Een simpele begroeting leidt tot vriendschap

10 maart 2016 door
Wilma Haagsma  ◦  1400 keer bekeken

‘’The voyage of discovery lies not in finding new landscapes, but in having new eyes’’

Hallo reizigers!
Mijn naam is Wilma Haagsma en ik ben 24 jaar. Momenteel volg ik de master Klinische Psychologie aan de Rijksuniversiteit in Groningen. In 2014 stond het op de planning om de bachelor Psychologie te halen, maar helaas kwam ik één punt tekort en lukte dit net niet. Het gevolg was, dat ik zes maanden moest wachten voordat ik mijn bachelor af kon ronden. Na een paar dagen ontzettend balen besloot ik het roer om te gooien en van iets negatiefs iets positiefs te maken. In de binnenstad van Groningen bezocht ik het reisbureau Kilroy, want misschien was reizen wel iets wat ik zou kunnen doen. Ik dacht altijd dat ik’ later’ misschien wel zou willen reizen, maar na deze studie-tegenslag dacht ik bij mezelf: ’Misschien is later wel gewoon nu!’ Ik ging langs Kilroy om informatie te verzamelen en wat ideeën op te doen. Een uur later stapte ik weer naar buiten met een hoofd vol ideeën en een hart vol dromen. Binnen een uur was het plan gesmeed, drie maanden backpacken door Cambodja, Vietnam, Laos, Thailand, Bali en een stop-over in Hongkong. Het plan was snel gemaakt, een surfcursus in Bali werd vastgelegd, evenals het ticket heen en terug. Eenmaal bij mijn ouders aangeland bracht ik het plan ter sprake. Ze waren wel wat geschrokken, vooral omdat ik van plan was om alleen te gaan. Maar ze hadden genoeg tijd om te wennen aan het idee, want eerst moest er nog gespaard worden voordat er überhaupt sprake was van een backpackreis. Ik ben daarom die zomer weer bij mijn ouders ingetrokken om te werken en te sparen.
Na een aantal maanden voorbereiding, een plan maken en keihard sparen was het dan eindelijk zover, 15 oktober 2014 was de dag dat mijn reis naar Zuidoost Azië begon. De tijd daar is omgevlogen, wat een bijzondere ervaring en wat heb ik veel geleerd onderweg van de cultuur, van de mensen en van mijn medereizigers. Ik koos voor Azië omdat dit deel van de wereld me altijd sterk aangetrokken heeft. Waarom weet ik niet precies, misschien is het de cultuur, de mensen, het landschap, ik weet het niet… Ik had een sterk gevoel dat ik juist hier heen moest gaan om dit deel van de wereld te zien.
Tijdens mijn reis heb ik veel rare, mooie en speciale ervaringen opgedaan. Wat ik echt bijzonder vond en wat me vooral is bijgebleven, is dat een simpele begroeting er voor zorgt dat je een grens oversteekt naar een ander land, je nieuwe avonturen gaat beleven en dat dezelfde begroeting leidt tot een vriendschap. Zo ontmoette ik in Laos een Spaanse uit Barcelona. Op een avond was ze spelletjes met ons aan het spelen bij het hostel waar ik verbleef, ze verbleef daar niet eens zelf. Ik reisde toen al een tijdje met een Zweedse jongen. We zaten buiten en ze vroeg: ‘wanna play’? En een vriendschap was ontstaan. De volgende dag trokken we samen verder door Laos en vervolgens Thailand. In die maand hebben we veel herinneringen gemaakt. Na een maand moesten we splitsen omdat zij weer richting Spanje moest en een maand later vloog ik weer terug naar Nederland. Nadat we ieder onze eigen weg gingen, spraken we elkaar nog iedere dag en deelden we onze ervaringen met elkaar. Niet alleen reiservaringen, maar ook dingen waar we eenmaal thuis tegenaan liepen. In de zomer van 2015 zijn we weer een paar weken samen op pad geweest, deze keer naar Maleisië, waarna zij terug ging naar Thailand om duikinstructeur te worden en ik ben doorgereisd naar Myanmar. Nog steeds spreken we elkaar regelmatig en hebben we het over landen die we nog willen zien en dingen die we nog willen meemaken.
Wat me ook erg is bijgebleven dat de mensen in Azië gelukkig zijn met heel weinig. De mensen daar leven in zulke kleine huisjes en ze bezitten zo weinig, maar tegelijkertijd zijn ze erg vriendelijk en dankbaar voor wat ze doen en hebben en willen ze graag alles met je delen. Elk land heeft zo zijn eigen rare gebruiken en overtuigingen, maar ik denk dat dat juist iets is wat een land en de cultuur zo mooi maakt. Het gekke was dat ik me heel gemakkelijk aan de Aziatische cultuur kon aanpassen, maar dat ik juist echt een cultuurshock kreeg toen ik eenmaal weer terug in Nederland was.
De reis van drie maanden was veel te kort en is voorbij gevlogen. Onderweg ben ik veel mensen tegen gekomen die zelfs al jaren op reis waren. Momenteel wil ik mijn opleiding afronden maar er komt vast en zeker een tijd dat ik weer kan reizen. De reis naar Azië heeft mij als persoon veranderd. Het rare is dat het mij heeft veranderd, maar wanneer je weer in Nederland komt zijn de mensen om je heen nog steeds hetzelfde. Het leven gaat gewoon door wanneer jij weg bent. Ook veranderde het mijn kijk op het leven. Thuis ben ik een echte planner, maar tijdens mijn reis heb ik geleerd dat dingen ook goed gaan zonder dat je een plan hebt. Na mijn reis zijn andere dingen belangrijk geworden.
Voor iedereen die naar het buitenland wil:
Verwacht niets, neem zo weinig mogelijk spullen mee en stippel geen plan uit, ga waar het land en de mensen je heenvoeren.